Spektakl gościnny „Healter Skelter”, Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna z Krakowa, reż. Paweł Świątek

Spektakl dyplomowy studentów IV roku Wydziału Aktorskiego.
Opieka artystyczna prof.: Krzysztof Globisz

Czarna komedia z momentami metafizycznymi pod pretekstem „44 listów ze świata płynnej nowoczesności” Zygmunta Baumana.

Z listu do prof. Baumana
Tropy, które Pan porusza w esejach pobudziły kreatywność wszystkich realizatorów spektaklu. Zwróciliśmy uwagę na ogarniający nas kryzys, nie tyle ekonomiczny, co kryzys człowieka, wspólnoty i wartości, które ulegają drastycznym zmianom w ostatnich dekadach. Kryzys, który powoduje nieustępliwy lęk. Zostaliśmy przyzwyczajeni do życia, w którym mamy zapewnione lepsze jutro, gdzie każdy przekonywał nas, że dzisiejsza praca i wizerunek zapewnią nam prosperity w przyszłości. Jednak system, który nas otacza tworzy tylko iluzję możliwości: kontaktu międzyludzkiego, sukcesu, rozwoju. Za tą fasadą nie stoi żadna gwarancja powodzenia. Zaintrygował nas również temat wizerunków i wyjaławiania się osobowości. Zaczynamy istnieć jako awatary, które posiadają odpowiednią liczbę cech i atrybutów,  podczas gdy zapominamy zupełnie o wymiarze duchowym i wewnętrznym. Nieobliczalnym kosztem pozbywamy się naszej osobowości na rzecz spreparowania maski, która nie tylko będzie sprzedajną, ale również całkowicie akceptowalną wśród osób nam współczesnych.

Helter Skelter
Piosenka napisana przez Paula McCartneya, nagrana przez zespół The Beatles, znajduje się w albumie The White Album. Założeniem McCartneya było stworzenie jak najbardziej głośnego i „brudnego” kawałka. Piosenka została uznana za „proto-metalowe wycie”.

Do jej napisania McCartney został zainspirowany w 1967 po przeczytaniu artykułu w Guitar Player, w którym wokalista Pete Townshend opisywał swój najnowszy singiel jako najgłośniejszy i najbardziej rockowy utwór, z najmocniejszą perkusją i wokalem. Pierwszy raz użyto tam określenia Helter Skelter w kontekście rockowej przejażdżki z góry na dół porównywalnej do upadku Imperium Rzymskiego. W Anglii termin ten odnosił się jedynie do „stanu lekkiego pomieszania zmysłów” jednak nazywa się tak także specjalny rodzaj zjeżdżalni. McCartney dręczony krytyką, że pisze tylko ballady postanowił wykorzystać kontekst Helter Skelter. W wywiadzie udzielonym zaraz po pierwszym publicznym odsłuchu McCartney powiedział: „Pomyślałem, że nie mamy żadnej piosenki, w której faktycznie krzyczymy i są mocne brzmienia, szkoda, że tamten zespół wpadł na to pierwszy. Później posłuchałem ich piosenki i okazało się, że wcale się tak nie drą i w sumie to jest ona spokojna. Więc pomyślałem, że no dobra, mogę zrobić taki kawałek, i nazwałem go Helter Skelter, bo to jest taka głupawa piosenka. Zrobiliśmy ją żeby narobić krzyku.”

Helter Skelter
Jedna z atrakcji w wesołym miasteczku, w kształcie wieży wokół, której oplata się spirala, po której można zjeżdżać. Użytkownicy wspinają się na górę wieży po wewnętrznych schodach i zjeżdżają po spirali po zewnętrznej ścianie, zwykle na kocu, bądź karimacie. Najczęściej konstrukcja zjeżdżalni jest drewniana. Bardzo często budowla jest projektowana tak, aby z łatwością można było ją przetransportować na duże odległości. Nazwa ma swoje korzenie w języku angielskim wyspiarzy. W Stanach Zjednoczonych zjeżdżalnia nosi czasami nazwę „zjazd tornado”.

Helter Skelter
Seryjny morderca Charles Miles Manson wykorzystał hasło Helter Skelter jako slogan oznaczający wielką wojnę rasową, która miała zostać zapoczątkowana przez grupę skupioną wokół jego postaci. Centralnym wydarzeniem związanym z Helter Skelter jest morderstwo, które „rodzina Mansona” popełniła w domu Sharon Tate i Romana Polańskiego. Na miejscu zbrodni znaleziono napis wykonany krwią jednej z ofiar: HEALTER SKELTER- z błędem ortograficznym.

Obsada: Małgorzata Gorol, Martyna Krzysztofik, Kamila Kuboth, Bartosz Gelner, Marek Hucz, Jan Jurkowski, Sylwester Piechura, Wojciech Sikora, Łukasz Stawarczyk, Mateusz Trembaczowski. Klasa mistrzowska prof. Doroty Segdy.

Premiera krakowska: 20 stycznia 2012r. Scena im. St. Wyspiańskiego
Premiera gdyńska: 13 maja 2012r.

Projekt zrealizowany w ramach nagrody Ars Quaerendi.
Spektakl dofinansowany przez Fundacją Sceny im. St. WyspiańskiegoW
Współpraca: Policealna Szkoła Charakteryzacji i Makijażu FAM

Reżyseria: Paweł Świątek (IV r. WRD)
Autor/dramaturgia: Tomasz Jękot (I r. WRD)
Scenografia/kostiumy: Karolina Mazur (V r. ASP)
Reżyseria świateł: Marcin Chlanda
Opieka nad piosenką: wykł. Ewa Kaim

http://www.youtube.com/watch?v=RX34znuFEZ4